Yalnızlık


Yalnızlık anları, aslında en "kalabalık" olunan vakitlerdir.
Uçta, köşede kalmış ufak tefek acılar bile hatırlanır. Büyük dertlerin yeri ayrıdır tabi, ama bu yalnızlığın konusu değildir. Yalnızlık, daha çok detaylara takılır. Sadece yalnızlara husus ayrıntılara. Sanırım bu ayrıntıları yazmama gerek yok. Gerçek yalnızlar anlayacaktır, ne tür detaylar olduğunu. Duvarın boyası, velhasıl bir derttir. Perdenin bir kısmı açıktır, derttir. Kitapların dizilişi, derttir. Her hangi zamanda sergilemiş olduğunuz bir davranış, o an size bir hayli yanlış gelebilir. Duruşunuzdan emin olsanız da, göremediğiniz hataları keşfedersiniz.
Hüzün hallerinde, şefkatli bir anne; dertli zamanlarda, dertleşebilecek bir baba...
Canın mı sıkıldı, zevklerine en uygun davranışları sergileyecek candan bir arkadaş...
-Hadi dışarı çıkalım.
Çıkar. Sorgulamaz. Çünkü senin fikirlerin onun için de geçerlidir.
Bu noktadan baktığımızda, yalnızlık bulunmaz bir nimet aslında.
-Epey de kitap birikti, okusak mı ki?
Okumaya başlamıştır bile. "Neden" bile demez.

*

Yalnızlık; can sıkıntısının sebebi, aynı zamanda can sıkıntısının bir sonucudur.
Yalnızlık; bir "duygusuzluk" halidir.
Bir imtihan sahnesi, bir hesaplaşma meydanıdır.

Özdemir Asaf'ın deyimiyle: "Yalnızlık, müziğin bile seni dinlemesidir."
Üzerine binlerce şarkı söylenmiş, binlerce kitap yazılmış bir kavramdır "yalnızlık"

Orhan Veli'nin yalnızlıkla ilgili güzel bir şiiri, pek de severim:

Bilmezler yalnız yaşamayanlar,
Nasıl korku verir sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
Nasıl koşar aynalara,
Bir cana hasret,
Bilmezler.

Bu yazıya, teması itibariyle bir de şarkı gider herhalde... O vakit, Göksel'den geliyor :
♫ Yalnız Kuş - Göksel 

3 yorum:

  1. Yalnızlık Allah'a mahsustur sadece. İnsan onca kalabalığın içinde yalnızlığını hisseder, onunla konuşur, dertleşir, ağlar, güler...Hele ki dört duvar üstünüze üstünüze geliyor gibi hissederseniz bir de, çok vahim durumdur kısacası. Korku vericidir ki, insan hayatının sonuna kadar hep böyle mi kalacağım endişesini taşır yüreğinde. Bir söze hasret gider çoğunlukla yalnız yaşayanlar, bir bakışa, bir gülüşe. Dostluğa, sevgiye açtırlar çoğunlukla. Ta ki onu yalnızlığından çıkaracak biri ya da birileri gelene kadar....

    Çok güzel bir yazıydı harika olmuş diğer alıntılar eşliğinde. Teşekkürler

    YanıtlaSil
  2. yalnızlık allah'a mahsus..
    Benim bloguma da beklerim,
    Sevgiler
    http://ilknur--akpinar.blogspot.com

    YanıtlaSil
  3. Kara kutu, kafa kağıdı, Yusuf kuyusu, çocuk ölüsü ve bu şey... Adına kim ne derse desin, "şey"den öteye geçmeyen bu hal... Çok "şey" yazasım var bu "şey"i anlatmak için lakin nereye varır bilinmez...

    Yolunuz çilehaneye de düşsün bir ara demekle bitireyim...

    YanıtlaSil

yorum yaparak içeriğe katkıda bulunabilirsiniz.