mahcup güzel

güzelin biri bir gün
sessizce uyanır uyuduğu uykudan
uyanır uyanmaz bir melek
bir kalp tutuşturur avuçlarına
mahcup güzel
nazik ve kararlı bir eda ile kabul buyurur

tutuşturulan kalbin atması mühimdir
atmaması ve sıcak olması bu noktada şiir
işte o güzel bir şiir mısraı olma yolunu seçer
avuçlarının tazeliği
damarlarının bembeyaz bileklerinde dolaşımı
yeterince zalimlik katmaktadır bu şiire

mahcup güzel
portakal bahçelerinde dolaşan tatlı bir meltem
endamını bir orman çileği naifliğiyle
bir ilkbahar sabahı dünya üzerinde
ilk açan çiçekmişçesine -ki kendisi bundan habersiz
güzellikler bahşetmektedir
açışı zalimlik katmaktadır yer yüzüne

mahcup güzelin ellerindeki o çirkin
sıcak garip ve o ürkünç canlılık
ritimli bir dirençle yerleşir güzelin zihnine
güzelin zihni tutulmuş
güzel ne yaptığını bilmez
bırakır kendini o tesirli sıcaklığın ritmine

mahcup güzel aşka tutulmuştur
mahcubiyet üzerinden dökülür
meleğin avuçlarına bıraktığı sıcaklık
bir sürgün yerine dönüşür

| edip galib

2 ramazan - 1435 /istanbul