Porselen Vazoda Bez Çiçekler

ahşap bir evin yağmura karşı kararsızlığı
kuşlar kadar ürkektir. hurçlar açılır yorganlar çıkar
dışarda hüküm sürer bacalar
bilirim evlere uğramayan bir bahar vardır

artık saçlarını örmüyor kızlar- bu da bir şey mi
iğne kokusunu duymadan yaşıyorlar
kaldırımda büyüyor apartman boşluğunda ölüyor
karanlığı ışık sanıyorlar.

bir ihtilalden geriye kalan ellerin tek hatıra
seri üretim büyük pazar kâr marjı falan
her şey bir hiç uğruna yok oldu işte ispatı;
vitrin, popcorn, telekomünikasyon... peki tamam!

bir yer biliyorum yürüyüş mesafesinde
çıkalım kırlara.

-tuba kaplan, dergâh 273 / kasım 2012